Lasse Schöne is terug, en onze samenwerking met hem ook. We spraken met Lasse over hoe het allemaal begon, waarom onze tweede collectie samen nog persoonlijker is en een interesse in mode die al ontstond in zijn jongenskamer.
HOE HET ALLEMAAL BEGON
Ja, het begon eigenlijk toen jullie wat kleding naar mijn huis stuurden. De stijl was niet helemaal de mijne, en de overhemden waren niet iets wat ik normaal zou dragen. Maar ik voelde natuurlijk wel de kwaliteit en begreep het idee erachter. Tijdens onze eerste ontmoeting kwamen we toen tot de conclusie dat het mooi zou zijn om samen iets te maken.
Jullie zeiden dat ik mijn eigen ding moest doen. We zouden het samen maken, maar het mocht niet iets zijn wat jullie al eerder hadden gemaakt. Het moest echt mijn eigen stijl en mijn eigen ding zijn, en dat vond ik ontzettend gaaf en interessant. Dezelfde kwaliteit, maar dan iets meer richting mode. Vanaf de eerste ontmoeting klikte het enorm goed, en nu zitten we hier, twee collecties verder, nog steeds volop te praten.
“Als ik iets ga maken, moet het iets zijn wat ik zelf zou dragen. Niet alleen mijn naam op een label.”
Het hele proces was geweldig. Ik heb veel geleerd over kleding en materialen. De manier waarop we het hebben aangepakt, voelde echt als vrienden en familie onder elkaar. Natuurlijk was het ook professioneel, maar het hele proces was, om een mooi Deens woord te gebruiken, "hyggeligt" om deel van uit te maken.
Het is een collectie die misschien nog persoonlijker is dan de eerste. Neem bijvoorbeeld de broeken, waarbij we de kwaliteit nog een stapje verder hebben gebracht. Ik heb inspiratie uit mijn eigen garderobe gehaald, want het moeten dingen zijn die ik elke dag kan dragen. Broeken die je zeven dagen per week kunt dragen, omdat ze er gewoon goed uitzien en lekker zitten. Ze komen net zo mooi uit de wasmachine als ze erin gingen.
“Deze collectie past nog beter bij mij dan de eerste.”
Ja, eigenlijk wel. Toen ik jong was en baggy broeken wilde dragen, pakte ik de broeken van mijn vader en trok ik de riem strak aan. En in de bijkeuken van mijn ouders bewerkte ik een spijkerbroek met wat water en bleekmiddel. Zo kreeg die een witte kleur en ontstonden er patronen op de plekken waar ik de stof had samengebonden. Volgens mij was ik twaalf of dertien. Ik knipte mijn kleding zoals ik die wilde hebben, dus ik was er al op jonge leeftijd echt mee bezig.
“Als het om mode gaat, heb ik altijd gedaan wat ik zelf mooi vond.”
Ik heb me nooit echt op anderen gericht en haal overal inspiratie vandaan. Ik heb jarenlang geskateboard en vind het een geweldige cultuur. Daar had ik nog steeds iets van toen ik op mijn zestiende hierheen verhuisde. Ik kreeg vaak opmerkingen, omdat ik andere kleding droeg dan de jongens in de kleedkamer in Nederland.
Denemarken heeft veel mooie kledingmerken en we zijn ook groot in meubels en design. Misschien lopen we in Denemarken qua mode een beetje voor op Nederland. Of dat deden we in elk geval.
Maar Amsterdam is ook gewoon een stad met ontzettend veel verschillende stijlen. Je kunt zijn wie je bent en alles kan, ongeacht hoe je eruitziet of wat je draagt. Dat is ontzettend gaaf. Er lopen zoveel mensen rond in precies de kleding die ze zelf willen dragen, dat je al enorm veel inspiratie kunt opdoen door gewoon in een café naar mensen te kijken.
“Je kunt zijn wie je bent en alles kan.”
